Joost Lagendijk

These are the days of WikiLeaks. All over the globe, people are tucking into the leaked documents revealing how American diplomats see the world.

As renowned historian Timothy Garton Ash put it in The Guardian, one of the newspapers that got the 250,000 classified cables and started publishing them two days ago: “It is the historian's dream. It is the diplomat's nightmare.” Of course, it makes exciting reading to see Arab leaders begging the US to get rid of Iranian President Mahmoud Ahmadinejad as soon as possible. It is indeed amazing to look through the confidential reports by American diplomats in Ankara and the mix of gossip, wrong assessments and rightful criticism that they send to Washington. At the same time, it should not really come as a surprise to see Saudi King Abdullah telling the Americans “to cut off the head of the (Iranian) snake” because everybody knows the Saudis hate the present Iranian regime -- although they will never say so in public. We also know that, despite all those alarmist and negative cables sent from Ankara, the official US policy on Turkey has been much more balanced.

Bu yazı www.todayszaman.com web sitesinden alınmıştır. Yazının tamamına buradan ulaşabilirsiniz

Serdar Turgut

YENİ Wikileaks belgeleri sızmaya başlayınca hem çok heyecanlandım hem de sevindim. Heyecanlandım, çünkü bir büyük devletin politikasını oluştururken gerçekte hangi süreçlerden geçtiğini ilk kez bu kadar sıcağı sıcağına görebiliyordum. Normalde bu tür şeyleri görebilmemiz için en azından bir 50 yıl geçmesi gerekiyordu. Yani belgelerde görülen üslup, yazışma tarzı, kullanılan kavramlar katiyen sürpriz değildi, sadece kullanımdan bu yana arada zaman geçmediğinden herkes çok etkilendi.

Bölgemizle ilgili olarak 20'nci yüzyılın dünya savaşları döneminde ve hemen sonrasında İngiliz hükümetinin merkezi ve sahadaki bürokratları arasındaki yazışmaları okursanız, o belgelerde de aynı üslubun kullanıldığını ve çeşitli liderler hakkında tuhaf yakıştırmalar yapıldığını görürdünüz. Anlayacağınız, biraz tarih bilgisine sahipseniz, devletlerin gerçekte içişlerini görürken terbiyeli olmak gibi bir geleneğin olmadığını görürsünüz.

Bu yazı www.haberturk.com.tr web sitesinden alınmıştır. Yazının tamamına buradan ulaşabilirsiniz

Soli Özel

DIŞİŞLERİ Bakanı Ahmet Davutoğlu'nun ziyareti başlamadan, Türkiye'yi yakından izleyen bir Amerikalı bu ziyaretin bakan açısından hayli sert geçebileceğini söylemişti. Wikileaks belgelerinde "çok tehlikeli" diye tanımlanan Davutoğlu'nun tehlikeliden çok güvenilmez bulunduğunu eklemişti. Bunun sebebi olarak da bir yandan Türk-Amerikan ilişkilerinin altın çağını ya-sadığını söylerken izlediği siyasetle ABD'ye ters gelen işler yapmasını göstermişti.

Özellikle Ermenistan açılımının, bu konuda ABD yönetimine bunca söz verildikten sonra gerçekleşmemesi belli ki ciddi bir tepki yaratmıştı. Benzer şekilde Türkiye'nin Mavi Marmara'nın ardından izlediği politikayla, daha doğrusu söylemiyle ilişkileri zora soktuğundan dem vurmuştu. O bağlamda Davutoğlu'nun İsrail ile ilişkileri gerçekten rayına oturtma yanlısı olduğuna inanmadığını vurgulamıştı.

Bu yazı www.haberturk.com.tr web sitesinden alınmıştır. Yazının tamamına buradan ulaşabilirsiniz

Yusuf Kanlı

It was of course not such a nice development for the American diplomats to see their “bedroom” so violently exposed to the international public. Yet, even though the Americans did not want the tons of very sensitive communication between the State Department and American embassies all around the globe (251,000 documents) so brutally exposed and indeed, they did all they could to prevent such an exposure within the limits of law, the documents were placed on the website of WikiLeaks and Secretary of State Hillary Clinton could only issue a global apology for the probable harm the exposed documents would create.

Well, naturally the Italian foreign minister was perfectly right in describing WikiLeaks exposing 251,000 sensitive diplomatic correspondences, most of them tagged as confidential or secret, as the “9/11 of diplomacy.” But, at the same time, despite the fact that the United States is the sole superpower of the world and has perhaps unmatched capabilities and resources, the failure of the American administration to stop publication of the leaked documents demonstrate the difference in perception of freedom as well as the sensitivity in conforming to the supremacy of law.

Bu yazı www.hurriyetdailynews.com web sitesinden alınmıştır. Yazının tamamına buradan ulaşabilirsiniz

Mustafa Akyol

So, who said government officials are dull, dry and boring people whose prose would only make you wish to sleep? Some American ones, at least, can be quite sharp, witty, and slangy – as the whole world have learnt by now thanks to the WikiLeaks exposé.

Yet the officials in question are probably not too happy to see their “confidential” analyses about dozens of countries wandering “online” – a term which is, ironically enough, an American creation. The irony, in other words, is that the American government has become a victim of its own technological sophistication. “We keep similar files only on paper,” a Turkish diplomat was telling me smilingly the other day. “Call it less advanced, but it is apparently more secure.”.

Bu yazı www.hurriyetdailynews.com web sitesinden alınmıştır. Yazının tamamına buradan ulaşabilirsiniz.

Semih İdiz

Washington’un gizli diplomatik yazışmaları AKP iktidarının Ortadoğu’ya dönük politikasının bölgede sanıldığı kadar sempati yaratmadığını ortaya koyuyor. Bu belgeler Türkiye’nin İran konusunda sadece Batı’da değil, “etkisinin giderek arttığı” söylenen Ortadoğu’da da yalnız kaldığını gözler önüne seriyor.

İşin içinde ilginç bir ironi de var. Başbakan Erdoğan -geçen hafta Lübnan’da yaptığı gibi- İsrail’i kastederek, “Allah’ın izniyle cezalandırılacak” derken, Suudi Arabistan Kralı Abdullah Bin Abdülaziz, bu belgelere göre, “Allah bizi İran’ın günahlarından korusun” diyormuş. Kral bununla da yetinmeyerek,  İran’ı kastederek, “yılanın başının kesilmesi gerektiğini” söylüyormuş.

Bu düşüncede olan sadece Suudi Kralı da değil. ABD’nin gizli yazışmalarına göre Körfez’deki Sünni Arap rejimlerinin hepsi Şii İran’ı artan bir tehdit olarak algılıyorlar.

Bu arada Katar Emiri Şeyh Hamad Bin Halife’ye göre, “İranlıların söyledikleri yüz kelimeden sadece birisine inanılması” gerekiyormuş.

Bu yazı www.milliyet.com.tr web sitesinden alınmıştır. Yazının tamamına buradan ulaşabilirsiniz